Teksten Taizé viering van 10 juli 2015, opgezet door tekstgroep en koor Mistral

 

Voorwoord

Geloof, hoop en …..twijfel?

Drie simpele woorden met gróte betekenis.

Past dat wel bij elkaar, geloof, hoop en twijfel op het zélfde moment, in één mens?

Sommigen zullen zeggen dat geloof en twijfel niet samengaan.

Kun je wel geloven, als je twijfelt? Of kun je misschien alléén geloven als je de twijfel te boven bent? Misschien brengt de twijfel je geloof wel weer in je naar boven. Of twijfel je of je eigenlijk nog wel geloofd?

En hoop? Hoop je dat je niet zult twijfelen? Of twijfel je soms of er nog wel hoop is?

Mogen wij u vanavond meenemen en u onderdompelen in muziek en teksten??

Laat u inspireren door uw eigen gedachten en kijk eens dieper …….. in jezelf.

 

 

Geloof en twijfel

Een tijd geleden ontmoette ik een man, die, diep in gedachten verzonken, zat te luisteren naar prachtige muziek. Ik herkende de muziek meteen als een prachtig stemmig meeslepend nummer en zei “Mooi hé, om op die prachtige herhalende klanken heerlijk weg te dromen”.

“Nou”, zei de man, “mooi is het inderdaad, maar wegdromen is er toch écht niet bij. Ik zit hier al uren naar te luisteren, en hoe langer ik er naar luister, hoe moedelozer ik wordt”.

“Hoe dat zo?”, vroeg ik, terwijl ik naar zijn bedrukte blik keek.

“Nou”, zei hij, “ik weet eigenlijk niet meer of ik nog wel geloof. Ik ben gedoopt, de eerste communie gedaan, gevormd, gelovig opgevoed, naar de kerk geweest en tóch weet ik het niet meer. Ik heb vroeger natuurlijk ook wel eens mijn vraagtekens gehad bij het geloof, maar door onder andere het volgende voorval kwam ik toen mijn twijfels tóch weer te boven”.

En hij vertelde me wat hem was overkomen.

“Ik heb eens voor een vreselijk dilemma gestaan”, zei de man. ”Wéken heb ik er mee rondgelopen, náchten heb ik er van wakker gelegen en ik kwam er maar niet uit. Het beheerste mijn hele leven en Ik werd er écht radeloos van. Zó radeloos zelfs, dat ik op een dag , voor het eerst in mijn leven, naar Den Bosch ben gereden, de Sint Jan ben binnengegaan en voor Onze Zoete Lieve Vrouwe een kaarsje heb opgestoken. Ik ben daar in stilte gaan zitten en heb haar gezegd: “Ik weet het écht niet meer. Zeg me maar welke keuze ik moet maken”. Vervolgens heb ik daar een half uur doodstil met mijn ogen dicht gezeten, wachtend op haar antwoord”.

“En?”, vroeg ik toen hij zweeg, “heeft ze je het antwoord gegeven”?

“Nee, dat niet”, zei de man. “Ze zei helemaal niets………, maar toen ik opstond en weg ging, kwam er een rust over me heen die ik sinds lange tijd niet meer gevoeld had. Ik nam me voor om nooit meer aan mijn dilemma te denken en de dingen te nemen zoals ze zouden komen. En zonder dat ik toen een keuze heb gemaakt, kwam alles tóch goed. Dit gaf mij toen écht het gevoel van….geloven geeft dus tóch kracht”. Dat heeft me tóen gesterkt in mijn geloof, maar nu?”.

“Nu ben ik wat ouder”, zei de man, ”en denk misschien wat meer na, misschien zelfs wel wat te veel. Ik heb zojuist de geloofsbelijdenis eens door mijn gedachten laten gaan en eens goed overdacht wat ik dan eigenlijk allemaal uitspreek”.

“Schepper van hemel en aarde”……of misschien toch de evolutie theorie?

“Die ontvangen is van de heilige geest en geboren uit de maagd Maria”? ……..of de menselijke voortplanting, waarvan ik tenminste kan begrijpen hoe dat werkt.

“De 3e dag verrezen uit de doden”……..of heeft iemand hem gewoon ergens anders herbegraven en konden ze hem niet meer vinden?

“Die opgestegen is ten hemel? Het eeuwige leven? Wat moet ik me voorstellen bij de hemel? Een 2e leven waar nóóit meer een einde aan komt? Ik krijg het al benauwd als ik er aan denk dat er iets is wat nóóit meer stopt. Met al mijn intelligentie kán of wil ik dat niet geloven.

“Dat alles op een rijtje zettend voor mezelf, kom ik zojuist tot de conclusie dat ik misschien wel helemáál niet geloof. En ik denk dat de bijbel gaat over een aardige man die het beste met iedereen voor heeft en met zijn verhalen de mensen een voorbeeld wil geven en op het juiste pad wil zetten, maar ook niet méér dan dat. Voor mij is er eigenlijk geen GOD”.

“Dus…eigenlijk weet ik het wél! Ik geloof dus gewoon niet!”

“Dus je gelooft helemáál niet meer?”, vroeg ik de man.

“Nee, eigenlijk niet. Of….jawel, ik geloof nog één ding. Ik geloof niét dat je goed moet zijn voor anderen om straks in een “hemel” te komen, maar ik geloof wél dat je gewoon hier en nu goed moet zijn voor anderen, voor je medemens, uit púre liefde en medemenselijkheid”.

En waarom geloof je daar dan wél sterk in?, vroeg ik hem.

Nou, zei de man, “ik ben er van overtuigd dat het zo is, dat het zo móet……omdat ik zéker weet dat HIJ het zó bedoeld heeft”, ……en terwijl hij dit zei keek hij naar boven.

Ik was even stil, keek de man vragend aan en zei toen ………..”HIJ?”

Hebt u dat nu ook wel eens……..een goed gesprek…....met uzelf?

R. Philipse

 

Hoop

Diep in onszelf dragen wij de hoop.
Als dat niet het geval is,
is er geen hoop meer.

Hoop
is een kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop
is niet voorspellen
of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop
is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen
omdat het kans van slagen heeft.

Hoop
is niet hetzelfde als optimisme.
Evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
ongeacht de afloop,
het resultaat.

Vaclav Havel

 

 

Vlinders

In een wereld
vol van oorlog en terreur
fladderen vlinders
op de vleugels van de wind
in een nacht
vol van verlangen
dansen vlinders
op de melodie van de muziek
in een nacht
vol van hoop
kleuren vlinders
de wereld van de vrede
in een nacht
vol van Liefde
hebben wij
een Stem gehoord

Dom Helder Camera